Najwcześniejsza wzmianka o Seceminie znajduje się w dokumencie Bolesława Wstydliwego z 2 czerwca 1268 roku, z którego wynika, że książę krakowski i sandomierski, wraz ze swoimi dostojnikami, spotykał się tu z mnichami reprezentującymi klasztor henrykowski. Kolejna zapisana nazwa tej miejscowości pochodzi z 24 września 1291 roku, kiedy to przyszły król Władysław Łokietek wystawił w Sandomierzu dokument poświadczający posiadanie przez komesa Boksę kompleksu majątkowego „pospolicie zwanego Secamin”. W pierwszej połowie XIV wieku Secemin musiał być osadą dość znaną w tej części kraju, skoro w dokumencie arcybiskupa gnieźnieńskiego Jarosława Bogorii Skotnickiego, wystawionym w 1345 roku na okoliczność nadania kuźnicy we wsi Gościęcin w pobliżu Kurzelowa, zostało wyraźnie zaznaczone, że wymieniona wieś leży przy drodze do Secemina.

Secemin był miastem królewskim lokowanym przed rokiem 1370 za czasów Kazimierza Wielkiego. Należał też do rycerskiego rodu Okszyców. Nadanie na rzecz Imrama z Witowa herbu Oksza nastąpiło w ciągu lat 1270-1289. Dobrze służący księciu Władysławowi (Łokietkowi) łowczy krakowski otrzymał w tej okolicy, oprócz samej wsi Secemin również obszary, na które składały się okoliczne role, pola i pastwiska, a także lasy, gaje, tereny łowieckie i sadzawki rybne oraz kuźnica żelaza. Następnym właścicielem był jego syn komes Boksa. Nie wiadomo w jakich okolicznościach posiadłość stała się znów własnością królewską. W roku 1395 król Władysław Jagiełło w wydanym dokumencie nazywa Secemin „miastem” (oppidum). Tym aktem monarcha nadał swoje miasto, wraz z przedmieściem (Nawieś), oraz pobliską wieś Bichniów, podstolemu krakowskiemu Piotrowi Szafrańcowi
z Łuczyc herbu Stary Koń. Wkrótce królowa Jadwiga potwierdziła Szafrańcowi nadanie majątku Secemin, który pozostawał własnością dziedziczną potomków tego rodu aż do początków XVII stulecia. Z fundacji Piotra Szafrańca wybudowany został kościół
w Seceminie pw. św. Katarzyny i św. Jana Ewangelisty (1402 r.).

W XVI w. władcy Polski potwierdzali i rozszerzali dawne przywileje miejskie. Król Aleksander I w 1505 roku potwierdził przywileje dla Piotra Szafrańca – kasztelana wiślickiego, starosty malborskiego, radomskiego, sochaczewskiego – i zezwolił mu pobierać, na utrzymanie mostu na bagnach, opłatę po 6 denarów za konia, wołu i jałowizny, a po pół grosza od naładowanego wozu. Zygmunt I Stary w 1519 r. utwierdził miasto w posiadaniu prawa magdeburskiego i uwolnił mieszczan od opłaty targowego w całym kraju. Prawo to potwierdził w 1553 roku Zygmunt August.

Największy rozwój naszego miasta nastąpił w XV i XVI wieku kiedy właścicielami miasta był ród Szafrańców. W początkach XVI w. miasto rozwijało się pomyślnie. W 1540 r. Secemin zamieszkiwało ok. 600 osób, było tu 108 domów. Ról uprawnych miała miejscowość 40 łanów 60 ogrodów. Rzemiosło secemińskie reprezentowane było przez: bartników, garncarzy, kapeluszników, kowali (już w 1345 r.), kupców, rybaków, rzeźników, sukienników, szewców. W 1532 r. garncarze otrzymali od właściciela miasta specjalny przywilej cechowy. W XVI w. Secemin stanowił puszczański ośrodek bartniczy.
W dziewięciu miejscowych sadzawkach hodowano ryby. Rozwijał się handel. W 1401 r. były tu dwa jarmarki, w 1519 król dodał jeszcze trzy.

Szafrańcowie herbu Stary Koń to jedna z rodzin możnowładczych średniowiecznej Polski. Zgromadzony majątek lokował ją w ścisłej czołówce możnowładztwa koronnego. Majątek zgromadzony przez Szafrańców opierał się w połowie na nadaniach królewskich.

Następni właściciele miasta Secemin; Dembińscy, Czarnoccy, Marchoccy i Lohmannowie władali Seceminem jako miastem do 1869 r., tj. do utraty praw miejskich.

W 1801 r. było w Seceminie 79 domów, w 1821 r. domów było 110, 2 murowane, mieszkańców 833, w tym 115 Żydów. Secemińska ludność utrzymywała się także z handlu
i rzemiosła. W XVII w. było tu pięć jarmarków, w 1821 r. cztery, w 1866 r. i w 1902 r. sześć jarmarków. Na początku XIX w. rzemiosło było reprezentowane przez: cieśli, krawców, kuśnierzy, rymarzy.